KOHE PER ASKUND - Poezi - ARBEN SHEHI

Poezi nga Arben Shehi

ËSHTË NJË SHI


Është një shi që bie me zhurmë.

Përjashta tringëllin ajri i pasdites
Mbi çatitë flurore të mjegullës.

Mund të borëtojë.Po unë
Kam mall për ty.
Nuk e di pse ndjehem vetëm
Duke akorduar violinat e shiut
Si një bard i heshtur dhe i vetmuar...

A i mban mend fund javat e ngrysura
Me frymën time
Dhe tënden në një gojë të vetme??

Pastaj
e djela e fundit me ty.
Dhe një shi përjashta
Që binte me dhimbje për të dy ne
Dhe për ngrohtësinë e dikurshme të frymës sonë.

1983



KJO VJESHTË


Erdhi më shpejt kjo vjeshtë,
Mbarsur rëndëshëm me re
Si mushka që tërheqin karvanet e shiut
drejt qyteteve të zbrazura të Veriut.

Më ka gezuar gjithnjë ardhja e shiut
Dhe ylberet tërë ngjyra që duken-zhduken befasisht
Si lodra të fëmijërise që më iku.

Tringëllijnë qelqet e dritareve
Aq sa kam frikë se mos krisin
Nga pritja dhe malli për ty.
Ti vjen e padukshme që nga larg
Dhe shkruan me gisht emrin tim në xham,
E bukur dhe tërë dritë,
Njësoj si atëherë kur kisha frikë mos të të humbja.
...................................................................

Kur të shkrijë avulli në dritaret
Do të mbeten shenjat e flokëve të tu,
Dhe pikat e fundit të shiut mbi konturin e emrit tim...


Vjeshte 2005



HAPAT E SHIUT


Qiellin e çau pjerrtas kosorja e vetëtimës,
dhe sakaq u bë aq dritë
sa për të dalluar afrimin tënd...

A i dëgjon hapat e shiut
Që nguten të vijnë para teje
Në parkun që e mbuluan fletët
të zverdhura ndofta deri në dhimbje ?!?

Dikur ishim më të rinj...
-------------------------------------
Mijëra herë s’jam ngopur së pari
avullimin e kurmit tënd femëror.

Sa keq tani vitet ikën.
Megjithëse shiu s’ka pushuar së rëni
njëlloj e njëlloj mbi mua dhe mbi flokët e tu...

Është e pamundur të mos lagesh
nën këtë shi prej hëne...

2005

LUMTURIA

Kur ishim te rinj
Enderronim per shtepite e bukura
per femije te lumtur nen kubene e qiellit
dhe per dashurine e madhe…

Ah,tani eshte teper vone.
Me vjen keq qe bashke me veten te genjeva edhe ty.

Dritherohem nen kubene magjike te nates
tejpertej shpuar nga dritat e yjeve,
dhe them me vete se megjitheate lumturia
duhet te mbetet ne faqen e parafundme te abetares...

KUMT

Çeli sërisht ai karafili i bardhë tek oborri i shtepise së vjetër,
mbi vjershën e fundit që shkrova për këtë Qytet
dhe sakaq u bë ditë.

Kohrat po ikin me rrëmbim pa kthyer kokën prapa.

Mos u ndruaj për mua që u besoj gjithnjë PoEtëve !
...Sepse historinë kurrë nuk e bënë politikanët...

Shkoder, 2004

FILIP SHIROKËS

Gjithçka zbehet para shamisë tënde proverbiale...

Kam udhëtuar gjithkund në këtë botë
Mbi karvane avjonesh si mbi kurrize devesh të lodhura ,
Kur përshkojnë shkretëtirat që klithin me kujën e harresës.
Po askund nuk kam ndeshur kujën prej malli
që përhapte dora jote, drejt qiejsh të pashpresë
mbi largësinë tende.
............................................................

Kur ka zbardhur dita
Ti ke qenë gjithnjë në zgrib të shkretëtirës dhe shpresës,
duke tundur shaminë e njomur nga malli dhe nga dhimbja
për trëndafilët e qytetit që lindi nga liria e murosur,
e një Gruaje të tradhëtuar nga të vetët...

Kam udhëtuar gjithkund mbi këtë bote...

Përmbi Detin Mesdhe , Mars 2002

BARI I SHTEPISE SIME

Po derdhet prape qumeshti i bardhe henor,
mbi konturin e vetmuar te mbremjes.
Femije te vonuar ,
kthehen ne rrugen e shtepise tere heshtje.
Vendosin gazin e tyre si cirka yjesh permbi fijet e barit ,
duke lene porten te hapur si nje goje memece...

Pllaq -plluq levizin pllocat e rrugines gjithe dhimbje .
Nuk ka rene shi, po bari eshte rritur nderkohës,
i zbehte dhe i lodhur nga mungesa e hapava te mija.
...............................................................

Me ka rritur ky ajer. Kur frynte eger murlani
dhe shpesh me eshte dashur
te kerkoj hapat e pranveres qe s’di pse vonohej
lart , neper humbellat veriore.

Megjitheate,
jam ndier mbret ne keto shkalle, nen keto cati,
me cerdhe pellumbash qe i ndertonim vete ,
dhe i ruanim po vete.

Kurre s’kam grisur faqe librash,shtepi kukullash te motres sime
vizatime qiejsh me drite mengjezi dhe rruge pa kufij
qe i enderronim po kurre s’i pame.

Si mjegullime te bardha me petkun e enderrave
cfaqeshin Budi, Sheh Shamija , Mjeda, Dasho Shkreli...
Dukeshin dhe iknin flurore sakaq. Larg ne magjine e poezise
dhe te luftrave qe i kishin fituar , por dafinat s’u a dhane kurre,
vetem e vetem se qene prej ketij Qyteti ...

Eshte rritur nderkaq bari i shtepise sime.I gjate dhe memec.

Shkoder, Prill 2005


VETËMOTIV

Më kot mendon se do të gjesh prehje.
Ështe shumë e vogël kjo botë për endërrën tënde.
Breg me breg si lumi,
përplaset dallga e qiellit mbi një kreshtë vjeshte.
dhe shkon të mbytet në det.

Bie nje mjegull fillikate si gjethe nëntori.
Rrëzohen shirat,
ylberet, pasditet, në zgrib të dhimbjes tënde.
Po karafilë të kuq çelin e vyshken në buzeqeshje femijësh...

Përse më ke bërë kështu o zot ?
Mbushur me brengë, trishtim, shpresë...

Më kot mendon se do të gjesh prehje.
Eshtë shumë e vogël kjo ëndërr për botën tënde.

Sepse ti ke mbetur poet…

2002

E MEGJITHËATË…

Gjithnjë më ke thënë se kam pasur diçka prej detit.
aty ku zanafillin dallgët,vetëtimat, stuhia...
Isha mesuar me dashurinë tënde , si me lindjen e diellit
nga nje copëz blu prej qiellit të mëngjezit.

Ne muzg nxitoja të thërrisja shirat.

(Ka pasur aq shumë shira në ditët tona,
ëndërra me ylberë pas mjegullave ,
por megjithëatë dhe kohë të bukur pas tyre pati).
................................................................

Gjithnjë më ke thënë se kam diçka prej detit.
Përplasem breg me breg, po gjumi kurrë s’më zë.

E megjithëatë, e megjithëatë….


2002

SHKODRES SE MBRETERVE


Eh, ti mbreteresha ime…

Femijeria magjike e perrallave.
Socializmi tragjikomik
dhe zbehja e perhershme e fames tende.
Krimi i neteve me hene te trembur
ngujuar bashke me gjaksoret
qe s’ua lajne duart gjithe ujrat rreth e rrotull Teje.

Ç’u ke bere te gjitheve ?!?
Kunder teje perjetsisht,
sepse adhurove Bogdanin, Fishten , Oso Kuken …?!
Antimediokre, hokatare , gjakhupse, shpirtmadhe.
Kult, enderr, altar etern.

Eh,ti Mbreteresha ime!
E rilindur dhe e rivrare serisht me 2 Prill…

Prill 2005

PASURIA IME PAFAT

Qielli me pikellim trondites vjeshte.
Rinia e plakur rruges,
ne zgrib te perqeshjes se socializmit.

Drita bie prej thesit zhelan te muzgut
dhe gjithsesi me ben te ndjehem mbret.

Ku-ku, o Zot , per kuroren tende patriarkesh,
qe gjithfare horrash
po rreken ta prekin.

Shiu,
sepse, nuk iu nda kurre ketij qyteti.

2004


SHIU I KETIJ QYTETI

Shiu s’ju nda qe s’ju nda kurre ketij qyteti,
perndryshe une s’do te isha ketu.
Kam ftohte apo turp.
Turpi sot nuk qenka me nje virtut.

Po pse u kthyen zogjte nga rrugetimi i larget?!

Nen qiellin tere gropa te vjeshtes
shiu ben punen e vet si para katermije vjetesh
mbi kete qytet.

Mbush e mbush me shi,
Po kurre s’ju nda Rozafa ketij qyteti.

2005

"Gjysma e heshtjes"-Onufri 2001

NUK ESHTE KURRE VONE PER TE LULEZUAR

(...folme te te pergjigjem...)

Po afrohet vjeshta.
Ti je larg, në vendin ku ka shume borë
dhe temperatura te ulëta.
Po prapëeseprapë bora shkrin dhe
gjethi e çan cipën e sythit.

Të kesh një syth, ta shohësh se si fryhet
dhe çahet patjetër
është një mrekulli që s’thuhet,
edhe pse stinët nuk mund të mos ikin,
për të hapur vendin për të tjerat,
të tjerat...

Kurrë nuk është vonë në jetë
për të lulëzuar
edhe pse dita asnjëherë nuk i ngjan tjetrës,
drita-muzgut,rrezja-hijes,
njeriu pa dashuri-
njeriut që si pushon zemra
së rrahuri prej saj.

Dashuria është zbulimi më i madh
i njeriut,
që s’di të ngopet me të.Kur e takon së pari
ka frikë se do ta humbë.S’di si të sillet
humbet drejtpeshimin
dhe s’arrin kurrë ta kuptojë
se gjithçka është sepse ai do që të jetë i lumtur...

Nuk eshtë kurrë vonë në jetë
për të lulëzuar...

Tiranë,Gusht 2001

GJYSMA E HESHTJES

Pulebardhat ngrihen njelloj
mbi shkumen e Detit .
Nje vele e vockel rebele shfaqet
dhe humbet sakaq.
Dallga ndjek dallgen
deri ne breg,
kthehet
dhe ndjekja nuk ka fund.

Gjithcka eshte ne gjysem heshtje,
ne gjysem qetesi, ne gjysem te vertete.
Deti s’mund ta kuptoje
Se gjysma tjeter e heshtjes,
eshte shkretia e brigjeve te mia,
ikja masive prej tyre,
arratia , kurveria,
vetmia...
Gjysma e heshtjes,
eshte dhimbja uluritese,
per gjysmen tjeter te saj...

Deti Ligur, Genova 2001

GRYKA E PUSIT- roman - ARBEN SHEHI

Arben Shehi
Fragment nga romani:"Gryka e pusit",Botimet Toena2011,

Ne qetësinë e dhomës së madhe e pothuaj të ftohtë, Argenti ishte krejt i pa fjalë para shtratit të Skënderit. Sa herë që hynte Lali, heshtja prishej nga fiullima e menteshës se derës, më keq se fytyra e shprishur e saj. Përjashta murlani frynte më të gjithë bulçijtë, si një plak i dalë mendsh.
Nuk i kujtohej se sa orë kishte ashtu, në këmbë i ngrirë para siluetit thuajse pajetë të të atit. Ndofta dy, ndofta më shumë. Në atë vëzhgim të paluajtshëm dhe hetues mbi fytyrën e zbehtë, si prej qiriri të Skënderit.Por edhe mbi gjithçka të tijën: ballin e rrudhur, sytë gjysëm të mbyllur, duart e palëvizura nga ku po merrte serumin e rradhës.Lali i kishte shpjeguar shpejt e shpejt çfarë kishte ndodhur, kur dhe si. Ah,..! ai e mori veten në qafë, psheritima e saj ishte e gjërë dhe pa asnjë mundësi per ngushëllim.
Por ai e kishte dëgjuar vetëm me kujdesin për të mos e vrarë më tepër atë grua.Përkushtimi i saj ishte sublim. Ai, nuk kishte njohur kurrë një tjetër me atë sens të jashtëzakonshëm të familjes.Pa e kuptuar sepse përfytyroi ditën kur ajo kishte mbetur shtatzënë me vete atë.Ditët dhe muajt me peshën e tij.Trupin e rënduar nga stërmundimi, hirin nga jeta e dytë që mbarte me vete, në një udhëtim të shkurtër, fillimisht të fshehtë e të panjohur, më pas një jete tjetër midis dhimbjes, lumturisë dhe përpjekjeve. Si është e mundur vallë që pas atij shndërrimi, atij shëmtimi të përkohshem që burrat u sjellin atyre, të fshihet një mrekullim dhe një një forcë e atillë?E kishte adhuruar përkushtimin e së ëmës, mënyrën se si, dhe atë çfarë ajo quante familje. Shprehur thjesht, e në mënyrën e saj krejtësisht të vecantë dhe të patjetërsueshme: dhimbjen dhe gëzimin.Në fund të fundit, gjithë filozofia njerëzore dukej, ose të paktën a nuk përshkohej nga ato dy fjalë? A nuk kishte qenë gjithë jeta e saj një shndërrim i vazhdueshëm nga njera tek tjetra, jetuar thjeshtësisht, por me gjithë fuqinë per të mos iu dorëzuar së parës dhe pa i besuar kurrë vazhdimit pa mbarim të së dytës ?
Vështrimi i tij mbeti befas mbi të dy duart e fashuara, afër kyçit të tyre, pikërisht aty ku i jati kishte menduar se fillonte rruga e lehtë e përtej reales.Në mënyrën më instinktive truri i tij ia riktheu asosacionin e mbetur të freskët në kujtesë.Ajo shenjë e çuditshme me dorë e Skenderit, kohë më parë, shi aty në shtëpinë e tyre, me saktë përpara atij variantit më të fundit të Surratit te fundit, në kavaletin e shurdhët.Do të deshte sa gjithë jeta e kaluar sëbashku ta pyeste të atin, ose të paktën të kuptonte atë shenjë të çuditshme, me të cilën dukej se lidhej e gjithë kjo jetë e tij si në një lëngim të gjatë etheje shumëvjecare.Të gjitha hamendjet dhe pyetjet në lidhje me to, rrëzoheshin sakaq me një pafajësi foshnjarake.Është shumë më e gjërë, mendoi .Iu duk se do të bente krim nëse do të kërkonte një shpjegim sado fragmentar, nga një rreze drite që iu duk se u çfaq në sytë e të jatit , deri atëhere të mbyllur pa shpresë.Vala e stërmadhe e lëngështimit tanimë ishte brenda tij.E madhe, e rëndë, e papërballueshme.
Pati përshtypjen se padashur nuk po bënte tjetër gjë veçse po rindërtonte në kujtesën e tij jetën e të atit, mekanizmin me të cilen ai kishte levizur gurët e rëndë në golgotën e tij antikomuniste: talentin e tij.
-Ah, ..!psheretiu thellë , megjithëatë, atë e po e mbyt vetvetja ! Me një ndriçim vetëtime, Argenti realizoi jo pa një dridhje të lehtë, mënyrën e magjishme që i jati kishte gjetur për të mbijetur, por mbi të gjitha për tu hakmarrë ndaj “shokëve të dyerve të mbyllura”.I kishte kthyer të gjithë në surretër.Dhe jo vetëm kaq, por i kishte bërë gazin e gjithë qytetit , për t’i djegur çdo vit në mes të Piacës së Madhe.Mënyra e tij kish qenë brilante.Ato surretër, për të cilën ato, komision pas komisioni jepnin leje për tu djegur, s’ishin gjë tjetër veçse ato vetë.Skenderi i ndryshonte aq sa ato të mos dyshonin për pamjen e tyre.Megjithëatë butaforia e surretëve-krijesa të Skënderit ishte shumë me tepër dinjitoze se modeli i tyre i vërtetë.
Një jetë kështu, vazhdoi Argenti, i pazoti për t’u ndarë nga kjo valë përsiatjesh.Një jetë midis surretëve të gjallë e të rrezikshëm dhe atyre të vertetëve, krijesave jetëshkurtra si zjarri i tyre prej letre, pa të cilat jeta e të atit, por edhe e gjithë familjes, do kishte qenë zvarritëse.Dhe mbase pikërisht atë çast, tha me vete, kur e ka pasur të pamundur, pra kur është lodhur me këtë dyzim fatal, ai ka bërë atë shenjën e famshëm me dorë: po iki…!
Argenti pati ndjesinë se tani po lëngonte sëbashku me të atin, njëlloj dhe pa asnjë dyzim se ndryshonte shumëçka mes tyre, përvec faktit se tashmë i ati po shkonte diku.Ktheu vështrimin e qetësuar tashmë, pikërisht andej, nga fytyra e tij.
Përmes atij mjegullimin të tij të brendshëm që vinte prej së thelli dhe që e lëngështonte nga momenti në moment, vuri rè se si u përvijëzua nga ajo dritë e dobët mes qerpikëve, një pikë e vogël loti në syrin e djathtë të të atit. Ajo, qëndroi ashtu për disa çaste, pa shtysën e nevoshme për të rrëshqitur ngadalë mbi shtegun e e faqeve të dobta dhe të zbehta . Sa të vështirë e paska burri të mbetet i fortë, mendoi , ndofta shumë më tepër se sa të mbetet njeri.
Bëri një përpjekje të stërmundimshme për t’i përmbajtur të gjithë lotët që kishte brenda vetes, në sy, në gjoks e gjithkund Përpjekje që me sa dukej ishte jashtë mundësive tij që të zgjaste edhe shumë kohë.

& &